2006/Sep/09

เฮ้...ฉันมาลา...

ไม่รู้ทำไมต้องมาลาอะไร...เพราะเขาหรือใครในชีวิตฉันก็คงไม่ได้มาอ่านที่นี่หรอก

เหนื่อยแล้ว

ต้องลา...

ก็คงจะจบเท่านี้

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

-ถึงขวัญ-

ฉันทิ้งทุกอย่างที่เป็นความทรงจำระหว่างเราเมื่อครั้งเก่าก่อนไว้เหมือนเดิม

ไม่ได้ลบไปไหน ตอนแรกว่าจะลบมันทิ้งหมดทุกอย่าง

ก็ไม่ได้ลบ แต่ฉันจะไม่ต่อยอดมันแล้ว

ต่อไปนี้คือโลกที่ไม่มีฉันกับเธอ เราไม่เคยรู้จักกัน

ไปไกลๆฉันเถิด เธอทำให้ฉันเสียใจมากมาย มีแต่น้ำตา กับความน้อยใจ เสียความรู้สึก อึดอัด ไม่รู้จะทำเช่นไรแล้ว....เธอทำให้ฉันนึกถึงความตายบ่อยๆ ฉันไม่คิดว่ามันดีเลย...

จบกันทีนะ ที่นี่ ฉันว่าไว้แล้วว่า ถ้าฉันไม่มีเธอ ฉันก็จะไม่มีใครเลย เธอคือคำตอบของฉัน ฉันไม่เคยสำรองใครไว้ ฉันไม่เคยเผื่อใจไว้ว่าถ้าไม่มีเธอฉันจะมีใคร

ตอนนี้คำตอบของฉัน กลายเป็นคำถามที่ไม่มีวันจะเข้าใจได้

ฉันเคยคิดว่า ถ้าฉันรักเธอ มันคงจะเอาชนะทุกอย่างได้ ฉันจะไม่เป็นไร เพราะฉันรักเธอ เพราะฉันบริสุทธิ์ใจ เพราะฉันทำ ทำ ทำ ทุกอย่างเพื่อเธอได้โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนด้วยซ้ำ แค่เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ ไม่ต้องไปคาดหวังกับอนาคต แค่เธอจับมือฉันไว้อย่างนี้...เราจะเดินไปด้วยกันช้าๆนะ

จนกระทั่ง...เธอ...ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงด้วยซ้ำ มันไม่ใช่ความผิดของฉัน ที่เธอเอาแต่วิ่งหนี...ฉันตามไม่ทัน ฉันเคยบอกว่าฉันจะตามเธอให้ทัน แต่ฉันทำไม่ได้ ถึงเธอจะวิ่งกลับมาหาฉันเป็นพักๆ แล้วคอยกระตุ้นให้ฉันวิ่งตามเธอให้ทัน...แต่ฉันทำไม่ไหวแล้ว

บางทีฉันก็อยากจะย้อนเวลา เธอรู้มั๊ย ฉันจะทำอะไร ฉันจะไม่เจอเธอวันนั้น วันที่เราทักกันครั้งแรก วันที่ทำให้เรากลายเป็นเพื่อนกัน เพราะสิ่งดีๆในความสัมพันธ์เราแบบนั้น มันดันกลับมาทำลายเราลงหมดสิ้นแล้ว ถ้าฉันไม่รู้จักเธอวันนั้น ถ้าฉันมาทักเธอในวันที่เราเดินสวนกันวันอื่น...มันคงง่ายกว่านี้ใช่มั๊ยขวัญ ถ้าเราไม่มีเพื่อนๆที่รู้จักกัน ถ้าโลกนี้มีเราแค่สองคน ถ้าโลกนี้...ไม่มีคนอื่นมามองว่าฉันกับเธอมีความสัมพันธ์กันยังไง...เธอคงไม่ทำอะไรให้มันยากแบบนี้ใช่มั๊ย เธอคงไม่วิ่งหนีฉันแบบนี้ เธอวิ่งหนีฉันแล้วผูกฉันติดไปด้วยทำไม เธอลากฉันไปตามทาง...เธอไม่คิดว่าฉันเจ็บเหรอ....

เธอไม่รู้หรอกว่ามันรู้สึกยังไง ที่มันย้อนเวลาไม่ได้ ที่เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ที่ทำอะไรไม่ได้ ต้องอยู่กับอะไรที่มันไม่ใช่ความผิดของตัวเองแล้วก็ถูกลงโทษอยู่ทุกวันๆ ฉันต้องอยู่กับกำแพงที่เธอสร้างขึ้น ทุกวันๆ

....ฉันเป็นหมา ที่เธอโยนอาหารข้ามกำแพงมาให้ เพื่อที่ฉันจะได้เฝ้ามันอยู่ ไม่ไปไหน...

เหนื่อยเหลือเกิน คนดีของฉัน เธอรู้มั๊ย ฉันไม่มีแรงวิ่งตามเธออีกแล้ว

ฉันจำได้หมดทุกอย่าง ความฝัน ความรัก ระหว่างเรา ทุกๆคำพูด ทุกๆการกระทำ ทุกๆครั้งที่เธอจับมือฉัน ทุกครั้งที่เรากอดกัน ทุกครั้งที่เรามองกันไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจ ทุกครั้งที่เราหัวเราะ ทุกครั้งที่ร้องไห้...ทุกๆความฝัน ทุกๆครั้งที่เรารู้ใจ ทุกๆครั้งที่เรารู้สึกว่าเรายังมีกันและกัน จำได้ที่เธอหายไป จำได้ที่ฉันร้องไห้ทุกวันทุกคืน จำได้วันที่ฉันได้ยินเสียงเธอเป็นครั้งแรกหลังจากเธอหายไปสองเดือน จำได้เมื่อเรากลับมาคุยกัน จำได้ทุกครั้งที่เราออกไปข้างนอกด้วยกันอีกครั้ง จากนานๆที ก็มาบ่อยขึ้นๆจำได้ทุกครั้งที่เธอโทรมา จำได้ที่เราเดินไปเรื่อยๆแล้วแค่คุยกัน ฉันจำทุกเพลงระหว่างเราได้ ทุกเพลงที่เธอชอบ...จำได้ทุกครั้งๆที่เธอขมวดคิ้วในการกระทำของฉัน (มันตลกใช่มั๊ย ที่เห็นอะไรแบบนั้น) ฉันจำได้ที่เธอใส่ใจทุกๆครั้ง...ว่าฉันเป็นยังไงบ้าง ยังจำได้ที่เธอหัวเราะในความไม่ได้เรื่องของฉัน ที่ฉันหลงทางบ่อยๆ ฉันจำได้ที่เธอหงุดหงิดในความเป็นตัวฉันในบางทีจำได้ที่เธอขอโทษฉันเมื่อเธอทำผิด ทั้งที่เธอพูดตรงๆและไม่ได้พูดตรงๆ จำได้ที่เธอบอกว่า...เธอจะไม่ทำร้ายความรู้สึกฉันอีกแล้ว

ยังจำได้ ที่เราพูดกันถึงสิ่งที่เราอยากจะมี อยากจะทำด้วยกัน...มากมายความฝันใช่มั๊ยขวัญ...มากมายๆ

ระหว่างเรา....

ฉันมีคำถามสุดท้าย ฉันยังมีเธออยู่ทุกวันนี้ ยังออกไปเจอเธอทุกครั้ง เพราะฉันรักทุกนาทีที่เราอยู่ด้วยกัน แล้วเธอล่ะ ต้องการเจอฉันทุกครั้งนั้นเพื่ออะไร เธอไม่จำเป็นต้องตอบฉัน แต่เธอควรตอบใจตัวเองได้แล้ว

เอาล่ะ...ไม่ขอให้เธอโชคดี และไม่ขอว่ากล่าวอะไรทั้งนั้น เธอไปมีชีวิตของเธอเถอะ...

-ถึงต้ม-

เมื่อคืนที่เจอเพื่อนต้ม รู้สึกดีมากเลย ที่จริงกูไม่รู้สึกดีขึ้นหรอกเพื่อน กูแค่...อย่างน้อยก็มีมึง...ที่เข้าใจกู รู้สึกไม่โดดเดี่ยวที่เห็นมึงทำหน้าเข้าใจความรู้สึกกูแบบนั้น

ห่อเหี่ยวว่ะเพื่อน ถูกเขาทำร้ายอย่าง....ซ้ำแล้วซ้ำอีก

กูไม่เคยกลัวความรักเลย นี่เป็นครั้งแรกที่กูเริ่มกลัวความรัก ตลกดีว่ะ เพื่อนมึงกลัวความรัก ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้โหยหามันมาตลอด

กับมึงที่ไม่เคยอยากได้ความรัก มึงก็มาโหยหามันตอนนี้

กูว่ามันคงจะเหมือนที่กูเคยเห็น เขาบอกว่า There's a last time for evetrything...

ขอบคุณนะที่ฟังกู

กูเหนื่อย แล้วก็อยากพักกายชั่วกาลจริงๆ

-ถึงกวาง-

เพื่อน...มึงอยู่ไกลจังเพื่อน กูคิดถึงมึง...ถึงมึงจะด่ากูบ่อยๆว่ากูน่าจะ stand up for myself...

แต่มึงก็รู้ว่านั่นไม่ใช่นิสัยกูเลย และมึงก็เข้าใจว่ากูก็ต้องเจอแบบนี้ จนกว่าจะมีใครที่ treat กูดีกว่านี้...

กูควรจะ treat ตัวกูก่อนล่ะ ใช่มั๊ย

เออ...แต่ตอนนี้กูไม่ไหวแล้วไง เพราะงั้นช่างมันเหอะนะทุกอย่าง...

อยู่ไกลจังเพื่อน ไกลจัง คิดถึงมึงเท่าระยะทางเลย...

-ถึงอู-

แงงงง เพื่อน....

กูว่าจะคุยกับมึง แต่มาคิดๆดูก็เรื่องเดิมๆที่เติมความวึ่นวือให้มันมากขึ้น

ที่มึงคงบอกว่า ผู้หญิงในชีวิตมึงนี่ น่าเขกกะโหลกว่ะ มึงก็ต้องพูดแบบเดิมๆอีก

กูไม่รบกวนมึงล่ะ มึงฟังมามากพอแล้ว

มึงรู้นี่ ว่าชีวิตกูมันเจ็บปวดแค่ไหน

มึงรู้นี่ กูรู้ว่ามึงรู้ในใจมึง

แล้วมึงก็รู้ว่ามัน Bullshit แค่ไหนใช่มั๊ย...มึงก็คงบอกว่า fuck it!

แต่ว่า...กู...เฮ้อ...

กูน่าจะเกิดราศีเดียวกับมึงนะ กูคงจะเข้มแข็งได้บ้าง

-ถึงเปิ้ล-

มึง...กับความห่วงใยทุกอย่าง

มึง...กับสิ่งดีๆที่มึงหยิบยื่นให้กู

มึง...ที่พากูไปทะเล...เขี่ยวเข็ญให้ไปจะมากกว่า กูว่านะ

มึงที่รับรู้ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น...กูขอโทษเว้ย ที่กูต้องปิดเรื่องเค้ากะกูไม่ให้มึงรู้ เพราะเขาขอไว้ กูไม่ควรโกหกมึง แต่กูก็ทำ

มึง...กูขอบคุณที่ไม่โกรธกู

ขอบคุณที่รับรู้และฟังกู ตีสองมึงยังตื่นมาฟัง หกโมงเช้ามึงก็ตื่นมาฟัง

กูร้องไห้แบบนั้น...

ขอบคุณเพื่อน ตอนนี้กู...ไม่เข้มแข็ง แต่กูจบมันได้แล้ว

เอาวะ อย่างน้อยกูก็พยายามจะจบมัน

กูสงสัย ถ้าเขาคือชีวิตของกู ถ้าความรักคือชีวิตกู แล้วถ้ากูจบความรัก ชีวิตกูจะจบลงด้วยมั๊ยวะ

ไม่สว่างเท่าไหร่แล้ว...ทางนี้

-ถึงมด-

คิดถึงมึงวันนี้ ถ้ากูจะตามไปอยู่กับมึงล่ะ มึงจะว่าไง

กูมีภาพในใจกู ภาพมึง คงสภาพไว้ตอนม.ปลาย สมัยเรายังเล่นด้วยกัน สมัยที่อะไรมันก็ง่ายกว่านี้ สมัยที่กูไม่เคยคิดเรื่องความตาย กูนึกว่ากูจะมีชีวิตไปตลอดกาล

จนมึงจากพวกเราไป...

กูไม่นึกเลยว่าความตายมันใกล้กูขนาดนั้นกูเขียนถึงความตายบ่อยๆ เพราะอะไรไม่รู้ กูเขียนมานานปี ก่อนมึงจะตายซะอีกกูคงโรคจิตเองมั๊ง แต่กูไม่เคยคิดจะตายจริงๆหรอก ไม่สักนิด เพราะกูกำลังสนุก

กูก็นึกว่ามึงกำลังสนุกกับชีวิต มันเป็นช่วงที่ควรมีความสุขนะมึง

แต่มึงก็ไม่สนุกกับมัน

กูไม่รู้ว่ามึงคิดอะไรตอนนั้น แต่คงคล้ายๆกูในตอนนี้....

เฮ้อ สักวันนึงกูต้องตายอยู่แล้วนี่....ชีวิตนี่ไม่ใช่เรื่องสนุกเลยเน๊อะ

คิดถึงมึง คิดถึงมึง และคิดถึงมึง ชีวิตกูจะดีกว่านี้มั๊ยถ้ามีมึง...เพื่อน...

-ถึงอี้-

ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลพื้นฐานที่ว่า เราชอบอะไรคล้ายๆกันบ้างสองสามอย่าง เช่น เพลง หนังสือ หรือ...ความลึกในด้านจักรวาล

แต่เวลาผึ้งไม่สบายใจ ผึ้งนึกถึงอี้เสมอๆ

ถึงแม้ว่าไม่ได้โทรไปหา ก็ไม่อยากรบกวนอะไร

เราเป็นคนขี้เกรงใจทั้งคู่นะเนี่ย ฮึๆ

อืม...ก็นึกถึงทีไร ก็สบายใจขึ้น

รู้ว่าโทรไปหา พูดอะไรให้ฟัง อี้ก็จะฟังเสมอ พร้อมด่ามาตบท้าย (เตือนสติๆ)

สำหรับผึ้งแล้วนั่นก็คือสิ่งที่มีค่าที่สุดเท่าที่ผึ้งจะหาได้ในตัวมนุษย์คนไหนที่อยู่ในชีวิตผึ้ง

บางที ผึ้งไม่ต้องฟังอี้พูด ผึ้งก็รู้ว่าอี้จะพูดอะไร

ผึ้งไม่ค่อยจะมีสติ อะไรก็มากระทบได้ง่าย

แต่อี้อยู่ในบัญชีที่ผึ้งพร้อมจะอยู่เคียงข้าง

นี่จะเขียนอะไรเนี่ย เอาล่ะ...

ขอบคุณค่ะ สำหรับทุกสิ่ง (และขนมที่มาส่งเสมอ)

จะพูดอะไรได้มากกว่านี้อีก แค่เท่านี้ก็ยังไม่พอเลย

-ถึงนก แพท แนท เมย์-

ต้องเขียนถึงเป็นแพคเกจนะ แพคสี่คน

กูจะว่าไงได้ เรื่องทุกอย่างพวกมึงรู้แต่ต้น

อยู่ข้างๆกันมาแต่ต้น

....

โอยยย กูรู้ๆ อย่าโวยวายนะ

กูขอบคุณพวกมึงจริงๆ ใครจะรู้ว่าจะเพื่อนแบบนี้ได้ในอะไรแบบนี้

ขอบคุณกับทุกๆเวลา เสียงหัวเราะ ร้องไห้ และหน้าตาเห็นใจแบบนั้น

ขอบคุณเพื่อน ขอบคุณที่ให้มิตรภาพที่โคตรๆๆดี

กูจำได้ทุกๆอย่างแหละทะเล ร้านเหล้า ร้านอาหาร ที่เที่ยว ที่เราไปกัน

กี่ครั้งที่เราชนแก้วกันวะ กูสนุกทุกครั้งนะเว้ย ไม่เคยเบื่อเลย

กูไม่เห็นจะดีเลยว่ะ พวกมึง...ก็ยัง

....

ขอบคุณจากก้นบึ้งหัวใจ

-ถึงตู่-

ขอบคุณนะ ที่คอยห่วงเราตลอด ก็รู้ว่าห่วงน่ะ ถึงจะอยู่ไกลกัน ก็ยังห่วง

เราก็ห่วงตู่นะ

เราจะพยายามตามไปอยู่ด้วยที่นั่น เราว่าตู่แม่งโคตรไม่ได้เรื่องเลย เรียนก็ไม่เรียน

เราอยากไปที่นั่น เราอยากไปเรียน...

เฮ้อ ช่างมันเหอะ

เอาจริงๆนะ...

ตอนแรกเราคิดว่าเราอยากไปที่นั่น จะได้เห็นโลกกว้าง ไปเรียน มีอนาคต กลับมาคงจะได้ทำงานดีๆ ได้เรียนอะไรที่ชอบมันคงจะดี

แต่ตอนนี้...เอาเป็นว่าเราจะพยายามไป เราคงไปจริงๆนะแหละ แต่เราไม่เห็นมีความรู้สึกอยากอะไรกับมันเลย แต่ก็จะไป ไปแบบแกนๆ

อยากจะบอกว่าขำๆ แต่...

เอาล่ะ จะพยายามขำ จะหัวเราะให้ได้...มันต้องพยายามกันคิดดู

ห่วงตัวเอง ห่วงตู่ด้วย บางทีเราเศร้าที่นี่...เราก็คิดถึงตู่มากๆ คิดว่าน่าจะดีถ้าได้โทรไปหา เล่าอะไรให้ฟัง...เพราะมักจะมีคำปลอบใจแบบด่าส่งอยู่เสมอๆ

She makes me angry whole thailand...

ที่นี่ทำให้เราเศร้าว่ะ คนนั้นเขาทำให้เราร้องไห้...

เอาล่ะ...

ตู่เป็น one of my fav cool human being นะ

....

-ถึงพ่อแม่-

ขอบคุณค่ะที่เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่อง

มีลูกแบบนี้พ่อแม่คงจะปวดหัวแย่

ขอบคุณที่ให้อิสระ ขอบคุณที่ให้ความคิด และตัวตน ทุกอย่างค่ะ

24 ปีแล้วนะ ที่เราอยู่ด้วยกันมา

....

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

จบแล้ว

จะจบแล้ว

อ่านมาตั้งยาว

อะไรหนอ...

Gloomy Saturday...

2006/Aug/11

You and the moon are a beautiful sight to me.
The stars in your eyes make it really hard to see you.
A night in the sun is all I really want.
You and me with the best of both for once.
Night breaks. My heart could not ache anymore.
Am I that easy to ignore?
....
(Easy To Ignore by Sixpence None The Richer)
เธอชอบลืมฉัน...
ลืมว่าฉันชอบใช้เวลากับเธอ
ลืมว่าฉันอยากเจอเธอแค่ไหน
ลืมว่าฉันจำทุกเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
เธอไม่อยากเจอฉันวันนั้น ทั้งที่เรานัดกันไว้
เธอชอบลืมฉัน...
ลืมว่าฉันจำได้ว่าเธอชอบกินอะไร
ลืมว่าฉันชอบกินกับข้าวฝีมือเธอ
ลืมว่าฉันอยากทำกับข้าวให้เธอกินทุกเช้า
เราต่างยังกินข้าว แต่เราแยกกันกิน
เธอชอบลืมฉัน...
ลืมว่าฉันชอบรูปที่เธอถ่าย
ลืมว่าฉันเอารูปเหล่านั้นมาแขวนไว้ทั่วห้อง
ลืมว่าฉันรักที่จะมองรูปเหล่านั้นแม้ว่ามันจะไม่มีเธออยู่
เธอยังคงถ่ายรูป แต่มันดีเกินกว่าจะให้ฉันเสียแล้ว
เธอชอบลืมฉัน...
ลืมว่าฉันรักเพลงที่เธอฟัง
ลืมว่าฉันชอบส่งเพลงให้เธอฟัง
ลืมว่าฉันชอบฟังเพลงแบบไหน...ก็เหมือนเธอไง
เธอยังคงฟังเพลง แต่เราไม่ได้ฟังด้วยกันอีกแล้ว
เธอชอบลืมฉัน...
ลืมความรู้สึก
ลืมตัวตน
ลืมความรัก
ลืม เพราะ เธอ ไม่ มี ใจ จะ จำ
ในนี้มีแต่ ฉัน ฉัน ฉัน
เธอลืมจนฉันต้องจำตัวเองเสียบ้าง
แต่เรื่องที่จำได้ ก็ยังหายไปในอัตตาเธออยู่ดี
ลืมฉันไปให้หมดเถอะ 
ฉันจะได้หายสิ้น 
ไม่ต้องร่อนเร่ในโลกของเธออีกต่อไป

2006/Aug/07

ก็เท่านั้น